Człowiek to taniec Boga

Człowiek to taniec Boga, A prowadzi się nędznie, ubogo. I do wymarzonych celów droga Wciąż oddala się, znów i znów. Nam by zjeść i pospać choć trochę, I by nas nie sądzono srogo — Oto wieniec szczęścia nieziemskiego. Prawda kłuje i w oko, i w brew.