Rozbierając siebie na kawałki

Rozbierając siebie na kawałki, Każdy krok, który wchłonęła droga, Znów i znów przebiegam po linijkach, Po liścikach od wujaszka Boga. Pisałem i z pewnym siebie „Wierzę” Biały dzień brałem jak ocalenie. Lecz coraz częściej, celowo, zwierzę… Biłem i w klatce trzymałem z obawą. Rósł w siłę, obserwując z cienia. Nie krzyczał, nie dawał po sobie poznać. Ja czytałem… a on po tych czytaniach Spał jak dziecko, zapomniawszy urazę. I ja też, wymęczony porządnie Od razów i szczęku metalu, Zasypiałem i przez drzemkę niewyraźnie Błagałem, by klatka zniknęła. Pewnego ranka, zbudzony krzykiem, (Szedł chyba z mojej własnej paszczy.) Lecz nie w tym tkwi główna intryga: Zamknięty jestem ja, a zwierz — na wolności. Tak leżałem, czekając na rewanż. Lecz mój więzień, stawiwszy się na spotkanie, Schowawszy pazury w poszarpane łapki, Obnażył swoją ludzką istotę. I palcem nie tknął biedaka, Pamiętając, jak i jego bolało. Powiedział: „Jeśli trzeba — odsiedzę, Ale to mi się już przejadło. Po tych słowach coś kliknęło. Dodał: „Tak było. Nie szkoda. Wiem, braciszku, że ci się nie chce… Ale tak trzeba… i wyciągnął kij. I pokornie nadstawiwszy skórę, Zerknąłem na niego ukradkiem… Budzę się w swoim łożu… Uśmiechając się słodko do nieba… Rozbierając siebie na kawałki, Każdy krok, który wchłonęła droga, Znów i znów przebiegam po linijkach, Po liścikach od wujaszka Boga.