Nie Nowy Testament

Nie Nowy Testament. I nie Stary. Tylko próba zrozumienia, gdzie kończę się ja, a gdzie zaczynasz się ty. Nie uczę cię życia, synu. Sam jeszcze się uczę — od cieni na ścianie, od poranka, kiedy serce jest cięższe niż ciało, od przypadkowych ludzi, którzy przychodzą, żeby odejść, a i tak coś zostawiają. Nie jesteś moim przedłużeniem. Nie jestem twoim korzeniem. Jesteśmy dwiema liniami, które przypadkiem się spotkały i na krótko zbiegły się kierunkiem. Zawsze wydawało mi się dziwne — jak można przekazać drogę? Droga to nie przedmiot. Nie można jej zapisać w testamencie, nie można włożyć do rąk, nie można wyjaśnić słowami. Prostuje się tylko w środku i tylko wtedy, kiedy przychodzi czas. Popełniałem błędy. Ty będziesz miał swoje. I to jest uczciwe. Błędy to jedyny język, który rozumie dusza. Rady się na niego nie tłumaczą. Nie powiem ci, jak żyć. Zbyt wiele razy widziałem, jak łamią się ludzie, próbując wpasować się w cudze zasady. Chcesz iść — idź. Chcesz upaść — padaj. Ale jeśli wstaniesz — zrób to sam. Tak poznasz cenę kroku. Wiedz tylko jedno: kiedyś bałem się ciemności, dopóki nie zrozumiałem, że ciemność to po prostu pokój przed zapaleniem światła. A światło zawsze zapala się od środka. I jeśli pewnego dnia mnie zabraknie — nie szukaj mnie we wspomnieniach. Nie ma mnie tam. Jestem w tych decyzjach, które podejmujesz, kiedy nikogo nie ma obok. I w tej cichej chwili, w której po raz pierwszy zrozumiesz: ty — to ty. Nie przedłużenie. Nie odbicie. Nie projekt. Po prostu jednostka drogi, która sama wybiera — dokąd ma rosnąć. I to wystarczy, synu. Tego, co teraz, aż nadto wystarczy.