Я выдумаў сабе персанажа

Я выдумаў сабе персанажа Рукі ў мазалях, добры, на шчоках сажа. Няхітры, просты, працаўнік, зямны. Згубіўся вось толькі ў пошуках эліксіру, Нейкага рэцэпту вялікага багацця, І здаецца яму гэта ўсё святатацтва, І баіцца ён зусім не магчымай вонкавай брыдоты, Толькі страты самага галоўнага — шляхетнасці. Вечна шчаслівы і глядзіць на зоркі доўга Сінія шорты, шлёпанцы і любімая футболка. Глядзіць і верыць, што стаў кімсьці большым. Глядзіць у космас вачыма Беларусі, В'етнама і Польшчы Верыць, што іншыя вочы адкрыюцца хутка. Спіць на гары, а прачынаецца ў адкрытым моры. Бачачы сонца, радуецца як дзіця Ведаў, што дакладна стане чалавекам, яшчэ да пялёнак. Будуе масты, каб не падалі людзі духам. Караблі, каб праплыць, цягнікі, каб прайсці пасуху. Ведае доступы да коду магутнага Сусвету І мелодыяй шчырай і пранікнёнай Ён у сэрцах, у галовах і ў свядомасці Шукае святло і нясе свету веды. Нікога не мяняць, не судзіць і не раніць, Толькі захоўваць бясконца вялікую памяць, І ўбачыць марыць Адзінае ў кожным. Верыць, трэба толькі заставацца адважным І брацца за тое, што здаецца невыканальным Але сапраўды