Трывожыць нас, людзішак

Трывожыць нас, людзішак, Што нехта нешта там. Рой зайздросных думачак Гудзе па галавах. Не сніцца сон спакойны. Знікла былая жвавасць. І ў сваім застоі — Вырашаем, як ім жыць. Непатрэбныя пакупкі. Навошта ім гэты хлам? Як зайздрасць прастытуткі Да калег па «справах». Як шкада, не чуюць «здаровы» Розуму ціхі бас. Як шкада, чужыя норавы Не судзяць так пра нас.