Таракан Генадзь

Увесь час нібыта ззаду… Паўзе таракан Генадзь. Па задняй паверхні крэсла, балкона. Цягнецца згорблена. Апроч таго, што ззаду, Сумуе таракан Генадзь, Ніхто не жадае сяброўства. І няма з кім дзяліць свае клопаты. Ды нават калі не ззаду Брыдзе таракан Генадзь, І хутка рухае лапкамі, Баючыся, што падэшвы і тапкі Выпадкова ці не вельмі Скончаць яго дні і ночы. Крыўдна, але лепш ззаду Ісці праз гэтыя пяць стадый. Магчыма, аднойчы, дарэчы, Вырашыць таракан Генадзь, Што лепей не быць тараканам. Хаця б дзеля сябе самога…