Амаль узляцеў, ужо на дыбачках

Амаль узляцеў, ужо на дыбачках. Зямля — амаль на валаску ад стаптаных за гады ступняў. Трэцяе вока просіцца на лоб. Поспех, падзенні: усё адно. Ужо няважна — вышыня і дно… Штурхацца ўверх ці ўніз — палёт важней. Няважны прыз. Палёт… ад слова так цёпла ляцець, нібыта НЛА. Быць неапазнаным нікім. Усвядомленасць як пяшчотны крэм уцерці і больш не сціраць і так лятаць, лятаць, лятаць… Як чайка, раніцай над залівам пад яркім сонцам з пералівам свабодных крылаў. Зрабіць трук — пырхаць, не пакладаючы рук! Падставіўшы чысценькае пузца пад струмені святла, нібы кубак. Напоўніўшы — зноў прызямліцца, каб працягваць дарыць любоў.