Коўдра

У бітве за пакрывала, За месца пад смажачым сонцам Тут многае робіцца мала, А свет праз вочнае аконца Становіцца меншым за кропку, Дзве траціны іголчынага вушка, І скача на кожную кочку. А гукі ў вушную ракушку Патрапіўшы, праляцяць навылёт, Злёгку зачапіўшы барабаны. Толькі след на некранутым пылу. Ды рукі глыбей у кішэні, Хадою, упэўненай у меру, На пошукі большага ў малым. Падэшвай гладзіць сферу, Цягнучы на сабе пакрывала.