Не спалася да раніцы

Не спалася да раніцы. Нібы цэлую ноч На бэкэндзе мянялі прашыўку. Адлюстраванне ў люстэрку быццам як дзве кроплі. Але ўнутры — разбуральны Шыва. Нахазяйнічаў так, што зразумець цяжка, Куды падзелася знаёмая асоба. Цела-карунка столькі кругоў пражыло, Адчуваючы цыклічнасць працэсаў. Засынаць не хацеў. Жах скоўваў грудзі, Прымушаючы сціскацца ў ложку. Нібы ішоў далёка, ды скончыўся шлях, Але скончыўся неяк не ў пару. І па-новаму старыя бачаць вочы. Вушы гукі ўспрымаюць інакш. Не спяшаецца рот пра ўсё расказаць. Нехта доступы да ранейшага хавае… Не ўпэўнены, што свет за акном як учора, Бо адчуваю — мой ужо не такі. Зноў ранкам усё гэтак жа змяняць вечары. Дзень на дзень хутка стане падобны…