Імідж

Цябе мянялі… ну і няхай. Схлусілі, кажучы: «Бясплатна». Спачатку ўсе запар, гуртом, стварыць стараліся імідж твой. Быў кідкі, супярэчлівы. Мычаў розум: «Пакрычы… Хоць на каго, хоць проста так. Хай ведаюць — гэты не прастак.» Упарты й цвёрды, як чэрствы хлеб. Аб гэты сноп зламаўся серп… Ды вось бяда, спроба тая самкнула намёртва вусны. Не тыя, што голасу даюць праход, і часам, але хлусяць. Вуснамі ісціна гаворыць. Яна мёртвая. Яна ў няволі. І святло праз плоці рэшата ціхенька шэпча: «Ёсць там хто? І калі ёсць, то пакажыся…» На гэта ўсё сыходзіць жыццё…