Вершы з табурэткі · 2026
Вочы маўчаць, прайграючы роту
Вочы маўчаць, прайграючы роту.
Застылі, нібы караблі ў порце,
стомленыя ад манатонных рэйсаў.
Да ўпалых зорачак бялявых эдэльвейсаў
імкнецца позірк. Пашыраная зрэнка
ўбірае святло. Скачок ціску
нагадвае мякка і пакуль тактоўна:
удары сэрца не купіш за ўсе наяўныя.
Баліць рука. Пакольвае бок.
І да пазванка імкнецца пазванок.
Гульня ў мару ў некранутай скрынцы
закінута даўно ў штотыднёвай зводцы.
Рот змоўк. Да прыжмуранага вока
рванула фраза, што не спадзяецца
убачыць свет праз прызму перамен,
пакуль фінал гульні не ператворыць усё ў тлен.
Арыгінал · RU
Глаза молчат, проигрывая рту
Глаза молчат, проигрывая рту.
Застыли, словно корабли в порту,
уставшие от монотонных рейсов.
К упавшим звёздочкам белёсых эдельвейсов
стремится взор. Расширенный зрачок
вбирает свет. Давления скачок
напоминает мягко и пока тактично,
удары сердца не купить за всю наличность.
Болит рука. Покалывает бок.
И к позвонку стремится позвонок.
Игра в мечту в нетронутой коробке
заброшена давно в еженедельной сводке.
Рот замолчал. К прищуренному глазу,
рванула не надеющаяся фраза,
увидеть мир сквозь призму перемен,
пока финал игры не превратит всё в тлен.