Шедевры не берутся просто так

Шэдэўры не бяруцца проста так І не з'яўляюцца яны з нічога. Напішаш часам — і адкрыта — шлак! Ды і сімфонія нараджаецца з эцюда. Вось гэтак і сярод людзей: Адзін святы на сотню мільёнаў. Прадукт распаду ядзерных ідэй. Плод безлічы мужчынскіх і жаночых стогнаў. Неўтаймаваны і магутны акіян, што нясе да берага лютае цунамі! За ім люты віхор-ураган Знішчае ўсё, што створана рукамі… І людзі, гарады… цяпер іх больш няма. Прыйдуць на змену старым сотні новых. Ох, колькі ж спатрэбіцца гадоў, Каб у новым свеце ўсё стварыць з асновы. І нічога, пабудуюць і пасадзяць зноў, Бо свята месца пустым не бывае. Па новых людзях пабяжыць іншая кроў, І рэкі новыя пачнуцца ў новых рэчышчах. І новы лад прыйдзе панаваць. Ну ці вельмі добра забыты стары. Калі-небудзь растае вечны лёд, І вяршкі грамадства напішуць мемуары. Шэдэўры не бяруцца проста так. Шэдэўры — гэта ахвяра пакаленняў. Шэдэўрам можа стаць любы прастак, Прайшоўшы праз вечнасць увасабленняў.

Arcydzieła nie biorą się ot tak I nie zjawiają się znikąd. Napiszesz czasem — i szczerze — chłam! Lecz i symfonia rodzi się z etiudy. Tak samo i wśród ludzi: Jeden święty na sto milionów. Produkt rozpadu jądrowych idei. Owoc mnóstwa męskich i kobiecych jęków. Nieokiełznany i potężny ocean, niosący ku brzegom wściekłe tsunami! Za nim wściekły wicher-huragan Niszczy wszystko, co stworzone rękami… I ludzie, miasta… teraz już ich nie ma. Przyjdą na miejsce starych setki nowych. Och, ileż to będzie trzeba lat, By w nowym świecie wszystko stworzyć od podstaw. I nic, zbudują i zasadzą znów, Bo święte miejsce nigdy pustką nie stoi. Przez nowych ludzi popłynie inna krew I nowe rzeki ruszą nowymi korytami. I nowy ustrój przyjdzie panować. No, albo bardzo dobrze zapomniany stary. Kiedyś stopnieje wieczny lód I śmietanka towarzyska napisze memuary. Arcydzieła nie biorą się ot tak. Arcydzieła to ofiara pokoleń. Arcydziełem może stać się każdy prostak, Przeszedłszy przez wieczność wcieleń.

Masterpieces don't come just like that, And they don't appear out of nowhere. Sometimes you write — and frankly — it's crap! But even a symphony is born from an étude. Same goes for people, too: One saint per hundred million. A product of the decay of nuclear ideas. The fruit of countless men's and women's moans. The untamed and mighty ocean, carrying a ferocious tsunami to the shore! Behind it a ferocious whirlwind-hurricane Destroys everything made by hands… And people, cities… now they are no more. Hundreds of new ones will come to replace the old. Oh, how many years it will take To build everything in the new world from the ground up. And never mind, they'll build and plant again, For a holy place never stays empty. A different blood will run through the new people, And new rivers will begin in new beds. And a new order will come to rule. Or a very well-forgotten old one. Someday the eternal ice will melt And the cream of society will write their memoirs. Masterpieces don't come just like that. Masterpieces are the sacrifice of generations. Any simpleton can become a masterpiece, Having passed through an eternity of incarnations.