Интересно, ну как же так-то

Цікава, ну як жа так, а, жыць прадказальна, адэкватна… Так яно атрымліваецца, быццам, ды заканчваецца на дрэс-кодзе. Цікава, ну як жа так, а, раптам пачаць гаварыць кампактна. Так яно зразумела, быццам… падрастае скала на чужым агародзе. Часам узсядаю, звесіўшы ножкі, як свая надакучыць. Ці проста коткі — калі ў пакоі доўга за дзверцамі — просяцца і скрабуць, нажом па сэрцы…

Ciekawe, no jak to tak żyć przewidywalnie, adekwatnie… Niby tak to wychodzi, w sumie, ale kończy się na dress codzie. Ciekawe, no jak to tak nagle zacząć mówić zwięźle. Niby to jasne, w sumie… rośnie skała w cudzym ogródku. Czasem zasiadam, nóżki zwiesiwszy, gdy własna się znudzi. Albo po prostu koty — jeśli w pokoju długo za drzwiczkami — proszą się i drapią, jak nożem po sercu…

I wonder, how's it done, though, living predictably, sanely… It kind of works out, sort of, but it ends at the dress code. I wonder, how's it done, though, suddenly starting to talk concisely. It's kind of clear, sort of… a cliff is growing in someone else's garden. Sometimes I perch up there, legs dangling, when my own gets old. Or it's just the cats — if they're shut behind the door too long — begging and scratching, a knife to the heart…