У галаве гэтая вечная мітусня

У галаве гэтая вечная мітусня: Паламанае крэсіва. І не ўспомніць, што было там да яго. Ёсць толькі факт, што працуе крыва. У дзяцінстве часцей было для мамачкі. Пасля, гледзячы ў сябе, думаў — што яно? Доўга робіць штосьці для галачкі, А не тое, што прыродай прадыктавана. След, пакінуты пасля дзеяння, Нібы ўмяціны ад пратэктара, Праз гады ў прадчуванні бедства Крок за крокам па контуры вектара. Думкі ў літары, у словы, але не ў гукі. Як аборт паводзін мужчынскіх Нехта зрабіў, узяўшы нажніцы ў рукі, Цішыня ператварылася ў аскому. Галава стварае гэты хаос, Абапіраючыся на дзіцячыя патэрны. Так звонку расце Mickey Mouse, А ўнутры разгараюцца кратэры.