На, пачытай

На, пачытай мяне як верш. Хай голас, што ў табе не сціх, Прашэпча ціха шэраг за шэрагам. Я між радкоў, я тут, я дзесьці побач… Адчуй целам, цёплай скурай, І інтанацыяй падобнай. Таго мяне, што свежы і малады. І часам яшчэ не перамолаты У сталёвы слоік дробнай пудрай. Была ты Васілісай Прамудрай, А я ж нават і не дурнем… Ты не збівайся і, глытаючы ў горле камяк, Глядзі ў мяне, вышукваючы сутнасць. Была і будзеш. А цяпер пабудзь, Пакуль мой голас тут і не сціх. Прачытай мяне, як свой любімы верш.