Гады ідуць, мільгаюць, як слупы

Гады ідуць, мільгаюць, як слупы, З мікра вокнаў хуткага экспрэса. Мы ў ім з табою на імгненне, на жаль, На кубачак бадзёрага эспрэса. Навошта згушчонка — ты мой цукарок, Але часам пабольваюць зубы. І я месцамі цвёрды, як бот У вечна п'янага пірата з Кубы. Словы — рэклама пасярод кіно. Замінаюць і збіваюць полымя страсці. Ды кажы, што хочаш. Мне ж усё адно Несці наперад засаленае знамя. Ах, гэтыя крыкі гучна і дарэчы. Яны быццам у калодзежы гукі рэха. Яны быццам ліпеньскі зорапад Шматуюць неба ў пошуках прарэхі. Кідаем позіркі з акопаў нашых цел. Кідаем выгукі, сціскаючы дыяфрагму. І ты спацела — ды і я спацеў. Вулкан кахання нясе з тоўшчы магму. На месцы стыку мы паставім крыж. Дарогу вымасцім, каб можна было прайсці. Давай падорым свету Эверэст. Яму ад нас — усё, што неабходна.